Urządzenie przedstawione na rysunku stosowane jest do wytwarzania laminatów metodą

No to jest bardzo charakterystyczny rysunek, typowy dla procesu nawijania, szczególnie wykorzystywanego przy wytwarzaniu laminatów konstrukcyjnych, na przykład rur czy zbiorników z kompozytów. W nawijaniu, włókno (np. szklane albo węglowe) jest przesycane żywicą i precyzyjnie układane na obracającym się rdzeniu – właśnie jak na tym rysunku, gdzie widać spiralnie układane warstwy materiału. Ta metoda pozwala uzyskać bardzo dobre właściwości wytrzymałościowe laminatu, bo kierunek ułożenia włókien jest dokładnie kontrolowany. W przemyśle stosuje się ją, gdy trzeba uzyskać powtarzalność i wysoką jakość, zwłaszcza dla rur ciśnieniowych, kadłubów czy zbiorników do agresywnych mediów. Ciekawostka – różne kąty nawijania pozwalają wpływać na odporność laminatu na różne rodzaje sił, więc można projektować strukturę pod konkretne potrzeby. Według norm branżowych, np. PN-EN ISO 1268-5, proces nawijania uznaje się za jedną z najefektywniejszych technologii dla produkcji elementów cylindrycznych z kompozytów. W praktyce bardzo często spotykam się z tym, że początkujący mają problem, żeby rozróżnić nawijanie od innych metod, bo wizualnie czasem są podobne do powlekania, ale jednak tutaj kluczowa jest kontrola ścieżki włókien i obracanie rdzenia. Ta technika daje bardzo dużą powtarzalność, co docenia się w branżach wymagających certyfikowanych produktów, np. w lotnictwie, energetyce czy motoryzacji. Generalnie, jeśli widzisz precyzyjnie nawinięte warstwy na walcu – to praktycznie zawsze będzie nawijanie.