Z przedstawionego fragmentu dokumentacji technicznej regulatora cyfrowego wynika, że czujniki termorezystancyjne w układzie trójprzewodowym powinny zostać podłączone do zacisków o numerach <br><br> <table><tr><th colspan="2">Tabela 7. Numeracja i opis listew zaciskowych regulatora</th></tr><tr><th>Numery zacisków</th><th>Opis</th></tr><tr><td>1-2-3</td><td>Wejście Pt100 (2 i 3-przewodowe)</td></tr><tr><td>2-3</td><td>Wejście termoelektryczne TC (J, K, S, B, R, T, E, N)</td></tr><tr><td>2-3-4</td><td>Wejście dla cyfrowych sond temperatury AR182, AR183</td></tr><tr><td>5-6</td><td>Wejście binarne (stykowe lub napięciowe < 24 V)</td></tr><tr><td>12-13</td><td>Wejście zasilania</td></tr><tr><td>14-15-16</td><td>Wyjście przekaźnika P1 lub sterowanie SSR1 (tranzystorowe NPN OC)</td></tr></table>

Podłączenie czujnika termorezystancyjnego w układzie trójprzewodowym do zacisków 1, 2 i 3 to zdecydowanie właściwy wybór. Wynika to z tego, jak zbudowane są wejścia większości regulatorów przemysłowych – dokładnie te numery są przeznaczone do obsługi czujników Pt100, zarówno w wersji dwu-, jak i trójprzewodowej. W układzie trójprzewodowym chodzi o kompensację błędów spowodowanych rezystancją przewodów łączących czujnik z regulatorem – dzięki trzem przewodom regulator potrafi automatycznie uwzględnić dodatkową rezystancję i dokładniej zmierzyć temperaturę. To rozwiązanie jest standardem w przemyśle, szczególnie tam, gdzie zależy nam na precyzji pomiarów, np. w ciepłownictwie, przemyśle spożywczym, automatyce HVAC. Moim zdaniem, jeżeli ktoś na co dzień konfiguruje sterowniki temperatury, to właściwie nie wyobrażam sobie innego układu przy dłuższych przewodach niż trójprzewodowy. Warto pamiętać, że zgodnie z normami (np. PN-EN 60751), taki sposób podłączenia zapewnia dużą odporność na zakłócenia i eliminuje wpływ długości przewodów. Często spotykałem się z sytuacją, gdzie pominięcie tej zasady skutkowało sporymi błędami w odczycie, więc to nie jest tylko teoria, ale konkretne, praktyczne rozwiązanie.