Sposób mocowania dwóch śrub Fischera, przedstawiony na ilustracji, stosuje się w aparacie

W aparacie Wunderera dwie śruby Fischera mocuje się dokładnie tak, jak na ilustracji: symetrycznie po obu stronach podniebienia, w obrębie płyty akrylowej, tak aby ich linia działania umożliwiała kontrolowane rozszerzanie szczęki i jednoczesne przemieszczanie zębów w pożądanym kierunku. To jest klasyczne ustawienie dla tego typu aparatu – śruby działają jak precyzyjny element czynny, który przenosi siły ortodontyczne na łuk zębowy i wyrostek zębodołowy. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w aparacie Wunderera kluczowe jest właśnie połączenie funkcji ekspansyjnej z możliwością korekty ustawienia przedniego odcinka szczęki, przy zachowaniu stosunkowo prostej konstrukcji płyty. W praktyce klinicznej aparaty z dwiema śrubami Fischera stosuje się np. u pacjentów z przewężeniem szczęki, zgryzem krzyżowym bocznym albo przy potrzeby poszerzenia miejsca dla wyrzynających się kłów. Dobre praktyki mówią, że śruby powinny być osadzone równolegle, w odpowiedniej odległości od brzegu dziąsłowego i od siebie, tak żeby akryl nie pękał i żeby siły były możliwie równomiernie rozłożone. Technik dentystyczny musi też pilnować, aby gwinty śrub były całkowicie otoczone akrylem, a ich oś była ustawiona zgodnie z planowanym kierunkiem ruchu – inaczej aparat będzie działał mniej efektywnie, a nawet może wprowadzać niepożądane wychylenia zębów. W nowocześniejszych pracowniach często łączy się ten typ konstrukcji z analizą modeli w paralelometrze i dokładnym planowaniem zasięgu płyty, tak aby aparat Wunderera był nie tylko skuteczny, ale też wygodny w użytkowaniu i odporny na uszkodzenia mechaniczne podczas aktywacji śrub.