Podstawa modelu szczęki obcięta według szkoły amerykańskiej ma kształt

Podstawa modelu szczęki obcięta według szkoły amerykańskiej ma klasycznie kształt siedmiokąta. Nie jest to przypadek ani fanaberia danego podręcznika, tylko dość dobrze utrwalony standard w technice dentystycznej. Taki układ płaszczyzn podstawy pozwala na stabilne ustawienie modelu w artykulatorze i na stole roboczym, a jednocześnie zapewnia bardzo dobrą ekspozycję wyrostka zębodołowego i pola protetycznego. Moim zdaniem to jest po prostu ergonomiczny kompromis między stabilnością a dostępem wzrokowym i manualnym. Przy siedmiokątnym kształcie łatwiej jest też zachować symetrię względem płaszczyzny pośrodkowej, co potem ułatwia ustawianie zębów w protezach całkowitych i ocenę estetyki łuku. W praktyce technik, przy przycinaniu modelu gipsowego, powinien pamiętać o zachowaniu odpowiedniej wysokości podstawy, równoległości do płaszczyzny zwarciowej i właśnie o charakterystycznym zarysie: front lekko ścięty, boczne krawędzie tak poprowadzone, żeby nie naruszyć guzków zębów i pola przedsionka, a tył modelu przycięty tak, by model był stabilny, ale nie za masywny. W literaturze anglosaskiej ten sposób obcinania jest opisywany jako standard dla modeli roboczych pod protezy całkowite i prace diagnostyczne. Dobrze wycięty siedmiokąt ułatwia też pakowanie protezy do puszek, kontrolę ustawienia zębów w wosku oraz późniejsze korekty okluzji, bo model zachowuje się przewidywalnie na płaszczyźnie roboczej. Z mojego doświadczenia, kto raz porządnie nauczy się tego schematu, potem automatycznie przycina wszystkie modele w tym stylu, bo po prostu wygodniej się na nich pracuje.