W najczęściej spotykanych odmianach, zęby trzonowe górne posiadają

Prawidłowa odpowiedź wynika z typowej anatomii górnych zębów trzonowych. W najczęściej spotykanej odmianie pierwszy i drugi trzonowiec szczęki mają trzy korzenie: dwa po stronie policzkowej (mezjalno-policzkowy i dystalno-policzkowy) oraz jeden masywny korzeń podniebienny. Taki układ zapewnia bardzo dobrą stabilizację zęba w kości szczęki, która jest dość gąbczasta i wymaga większej powierzchni podparcia. Z punktu widzenia technika dentystycznego i lekarza to nie jest tylko sucha teoria – liczba i rozmieszczenie korzeni decyduje np. o kształcie komory miazgi, przebiegu kanałów korzeniowych, doborze narzędzi endodontycznych, ale też o projektowaniu koron, mostów czy klamer w protezach częściowych. Przy opracowywaniu modelu gipsowego warto sobie zawsze wyobrazić, jak te korzenie są ułożone w kości, bo wtedy łatwiej zrozumieć, czemu ząb ma taki, a nie inny kształt korony klinicznej i guzki funkcjonalne. W radiologii ten układ trzech korzeni pomaga w prawidłowej interpretacji zdjęć RVG i CBCT – jeśli na zdjęciu „brakuje” któregoś korzenia policzkowego, od razu zapala się lampka, że projekcja może być zniekształcona albo mamy jakąś nietypową anatomię. Moim zdaniem dobrze jest też kojarzyć, że korzeń podniebienny jest zwykle najdłuższy i najbardziej masywny, co ma znaczenie przy planowaniu leczenia zachowawczego i przyczepiania elementów retencyjnych w rekonstrukcjach protetycznych. Ta wiedza to taki fundament anatomii stomatologicznej, bez którego trudno później ogarniać bardziej zaawansowane tematy.