Na rysunku przedstawiono rzut policzkowy zęba trzonowego

Na rysunku faktycznie widać rzut policzkowy prawego pierwszego zęba trzonowego dolnego. Świadczy o tym kilka charakterystycznych cech morfologicznych. Po pierwsze – korzeń jest wyraźnie dwudzielny: część dystalna i mezjalna, ustawione w płaszczyźnie przedsionkowo-językowej, co jest typowe właśnie dla pierwszych trzonowców żuchwy. Górne trzonowce mają zwykle trzy korzenie (dwa policzkowe i jeden podniebienny), więc już sama liczba i układ korzeni naprowadza na ząb dolny. Po drugie – korona ma masywny kształt, z wyraźnym przewężeniem w okolicy szyjki i raczej prostym zarysem powierzchni policzkowej, bez wyraźnie wystającego guzka podniebiennego, jak w szczęce. W pierwszym trzonowcu dolnym od strony policzkowej widzimy zwykle delikatne zarysowanie bruzdy między guzkami policzkowymi oraz dość strome zbocza guzków, co na schematach jest często uproszczone do takiego właśnie rysunku. Moim zdaniem znajomość takich prostych cech rozpoznawczych jest bardzo praktyczna w technice dentystycznej – przy ustawianiu zębów w protezach, przy analizie modeli diagnostycznych czy przy woskowaniu koron trzeba umieć „na oko” odróżnić ząb górny od dolnego i prawy od lewego. W standardach nauczania anatomii stomatologicznej kładzie się duży nacisk na rozpoznawanie zębów właśnie po kształcie korony i konfiguracji korzeni, bo to później przekłada się na poprawne odwzorowanie warunków zgryzowych i prawidłowe prowadzenie okluzji w pracach protetycznych. Dobrą praktyką jest zawsze rozpoczynać identyfikację od liczby korzeni, potem określić łuk (szczęka czy żuchwa), a dopiero na końcu stronę – tu mamy żuchwę, pierwszy trzonowiec, stronę prawą.