Podopieczny z niepełnosprawnością w stopniu znacznym ma trudności z przyrządzaniem posiłków. Opiekun powinien

Przygotowywanie posiłków wspólnie z podopiecznym, nawet jeśli jego niepełnosprawność jest znaczna, to rozwiązanie zgodne z najważniejszymi założeniami pracy opiekuńczej i rehabilitacyjnej. Taka forma wsparcia nazywana jest asystowaniem czynnościowym lub treningiem czynności dnia codziennego. Według standardów pracowników opieki społecznej oraz wytycznych środowisk rehabilitacyjnych, kluczowe jest wzmacnianie samodzielności osoby z niepełnosprawnością. Nawet, jeżeli podopieczny nie wykona większości czynności samodzielnie, to udział w gotowaniu daje mu poczucie sprawczości, wpływa pozytywnie na samoocenę i motywację. Moim zdaniem to jest bardzo praktyczne podejście, bo w codzienności liczy się nie tylko efekt końcowy (czyli gotowy posiłek), ale proces, w którym osoba z niepełnosprawnością ma szansę ćwiczyć swoje umiejętności manualne, poznawcze czy społeczne. Często takie działanie pozwala też odkryć, co podopieczny jest w stanie zrobić sam – a to bezcenne, bo pozwala indywidualnie dopasować poziom wsparcia. W praktyce, czasem to proste czynności jak mycie warzyw, mieszanie składników czy nakrywanie stołu. Wspólne gotowanie buduje też relację między opiekunem a podopiecznym. Ostatecznie, zgodnie z ustawą o rehabilitacji oraz zaleceniami WHO, aktywność powinna być wspierana na tyle, na ile to możliwe, nawet gdy wymaga to większego zaangażowania opiekuna.