Na rysunku przedstawiono pulpit komputera lokomotywy z wyświetlonym zestawem

Prawidłowo chodzi tu o sygnały oświetlenia podawane na czołownicy lokomotywy. Na ekranie widać typowe dla nowoczesnych lokomotyw menu „Wybór zestawu sygn.”, gdzie maszynista wybiera konfigurację reflektorów i świateł końca pociągu dla przodu i tyłu pojazdu. Te okrągłe symbole z czarnymi „oczami” i czerwonymi punktami to graficzne odwzorowanie reflektorów białych oraz lamp czerwonych, zgodne z układem świateł wymaganym przez przepisy ruchu kolejowego (np. Instrukcja Ie-1, przepisy sygnalizacji). System pokładowy pozwala jednym dotknięciem ekranu ustawić właściwy zestaw: jazda do przodu, jazda do tyłu, lokomotywa luzem, pociąg towarowy, manewry, itd. W praktyce ma to ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa – od prawidłowego zestawu świateł zależy, czy inni uczestnicy ruchu kolejowego poprawnie rozpoznają czoło i koniec pociągu oraz jego status. Moim zdaniem to jedno z tych ustawień, które maszynista powinien mieć „w ręku” odruchowo, bo zmienia się je m.in. przy oblocie składu, podpinaniu się do wagonów, jeździe luzem czy podczas manewrów na stacji. Dobrą praktyką jest zawsze wizualnie potwierdzić na ekranie, jaki zestaw jest aktywny, a dodatkowo – przy pierwszej okazji – sprawdzić w lusterkach lub kamerach, czy rzeczywiste lampy świecą zgodnie z wybranym schematem. W nowoczesnych pojazdach takie menu zastępuje tradycyjne przełączniki hebelkowe i pozwala łatwo dostosować sygnalizację świetlną do wymogów różnych krajów i przewoźników, przy zachowaniu zgodności z obowiązującymi normami i instrukcjami eksploatacji.